Levensovertuiging

In het rustige stadje waar Jan Beugelink woonde, stond hij bekend als een man met een oprecht en doorleefd geloof. Wie hem ontmoette, merkte al snel dat zijn woorden niet slechts voortkwamen uit kennis, maar uit een hart dat gevormd was door jaren van zoeken, bidden en vertrouwen. Al van jongs af aan raakten de Bijbelverhalen hem diep. Ze spraken tot zijn geweten, wakkerden zijn verlangen naar waarheid aan en gaven richting aan zijn leven. In die verhalen herkende hij iets van zichzelf: de mens die struikelt, maar door God wordt gezocht en vastgehouden.

Zijn geloof bleef niet beperkt tot woorden of overtuigingen; het kreeg gestalte in zijn dagelijkse leven. Jan was vriendelijk zonder opdringerig te zijn, behulpzaam zonder zich op de voorgrond te plaatsen. Hij luisterde aandachtig naar anderen en droeg hun zorgen vaak in stilte met zich mee in zijn gebeden. Zijn bewogenheid was oprecht en diepgeworteld, gevoed door het besef dat ook hijzelf volledig afhankelijk was van genade.

Toen zijn huwelijk strandde en de scheiding een pijnlijke werkelijkheid werd, kwam Jan in een periode van innerlijke leegte en verdriet terecht. Verwarring, schuldgevoel en eenzaamheid drukten zwaar op zijn hart. Toch was het juist in deze gebrokenheid dat zijn geloof niet verdween, maar verdiept werd. In de stilte van zijn pijn ontdekte hij opnieuw Gods nabijheid — niet als een abstract idee, maar als een werkelijkheid die hem droeg wanneer hij zelf geen kracht meer had.

In Christus vond Jan troost die verder reikte dan menselijke woorden, hoop die niet afhankelijk was van omstandigheden, en vernieuwing die langzaam maar zeker zijn hart genas. Hij leerde opnieuw vertrouwen, niet in eigen kunnen, maar in Gods trouw. Wat hij ontving, hield hij niet voor zichzelf. Met bescheidenheid en eerlijkheid deelde hij zijn verhaal met anderen, juist ook zijn worstelingen. Daardoor werd zijn getuigenis herkenbaar en geloofwaardig.

Zo werd Jans leven, met al zijn breuklijnen en herstelmomenten, een levend getuigenis van Gods liefde: een liefde die niet wegblijft bij falen of verdriet, maar juist daar aanwezig is. Zijn verhaal laat zien dat zelfs in de diepste duisternis nieuw licht kan doorbreken, en dat God mensen niet loslaat, maar herschept — stap voor stap, in genade en waarheid.

Soli Deo Gloria